Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

tell me why i dont like mondays


Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011,
13:51:28




σήμερα Δευτέρα ο μαθητής Β. δεν ήθελε να κάνει μάθημα. Είχε αρχαία, δευτερεύουσες προτάσεις  και βαριόταν πολύ. Σεβάστηκα την επιθυμία του κι έδειξα κατανόηση. Μιλήσαμε για το πώς σκέφτεται να αλλάξει τον κόσμο, και πώς φαντάζεται τον κόσμο. Μου μίλησε για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, που όλοι θα είναι ίσοι. Δεν ξέρει πώς θα γίνει αυτό. Εγώ του είπα αν αλλάξει τον εαυτό του θα αλλάξει κι ο κόσμος. Δεν έδειξε να πείθεται. Μου μίλησε για τη μολότωφ που έριξε κάποιος στα τρία μέτρα και πέτυχε το μπάτσο στο κεφάλι, ότι το κράνος έλιωσε. Ότι ένας ασφαλίτης του έψαξε την τσάντα και βρήκε μία μάσκα και μία μπλούζα.
Του είπα : "σκότωσε το μπάτσο που έχεις μέσα σου". Μου είπε ότι το έχει ακούσει αλλά δεν έχει κανένα μπάτσο μέσα του. Του είπα ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα μπάτσο μέσα τους.

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Man at sea


a film by C. Giannaris


Το "άνθρωπος στη θάλασσα" δεν έχει βγει ακόμα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Την είδα σε μια ειδική προβολή. Τη στιγμή που στη χώρα μας τριακόσιοι άνθρωποι απεργοί πείνας διεκδικούν μια θέση στον ήλιο , που το μεταναστευτικό αποτελεί παγκόσμιο μείζων πρόβλημα και μια Ευρώπη υψώνει τείχη, πρόκειται για ένα έργο επίκαιρο λόγω  θέματος: Ο καπετάνιος ενός δεξαμενόπλοιου που πλέει σε διεθνή ύδατα διασώζει 30 εφήβους, ναυαγούς από εμπόλεμη χώρα. Δεν μπορεί να τους αποβιβάσει πουθενά γιατί δεν τους δέχεται κανείς. Η στοργική σχέση που είχε αναπτύξει με τα παιδιά αρχίζει να μεταλλάσσεται...

Ο καπετάνιος είναι ο ήρωας της ταινίας. Θα μπορούσε να είναι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος  που κάποια στιγμή βλέπει τα πράγματα να ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Ή ο ίδιος υποσυνείδητα θέλει τα πράγματα εκτός ελέγχου; Είναι ένα ερώτημα όπως σειρά ερωτημάτων που θέτει το ίδιο το φιλμ. Τί σημαίνει να είσαι πρόσφυγας από μια ασιατική εμπόλεμη χώρα με το όνειρο της Δύσης. Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και να δείχνεις ανθρώπινη αλληλεγγύη σε μια εποχή που δε χωρά συναισθηματισμούς.
Η ταινία δε δίνει απαντήσεις.

Δημιουργώντας μία  κλειστοφοβική ατμόσφαιρα μέσα σε ένα δεξαμενόπλοιο καθώς όλο το στόρυ διεξάγεται μέσα στο πλοίο, με το θόρυβο των μηχανών να συνοδεύει, ο  Γιάνναρης εισάγει την έννοια του κλειστού σύμπαντος. Το κλειστό σύμπαν είναι μία αλληγορία: η ασφυξία που νιώθει κάποιος εγκλωβισμένος, η ασφυξία που νιώθουμε όλοι μας καθώς εγκιβωτίζουμε και εγκιβωτιζόμαστε εκκούσια ή ακούσια στις σύγχρονες πόλεις, καθώς χτίζουμε τείχη γύρω μας σύμφωνα με την Καβαφική ρήση. Προς τα που στέλνουμε το συναίσθημα της ασφυξίας, υπάρχει εκτόνωση; Οι ήρωες της ταινίας είναι σε αναμονή, όπως στο περιμένοντας τον Γκοντό περιμένουν κάτι που δεν έρχεται ποτέ.
Είναι άνθρωποι χωρίς χαρτιά, χωρίς ταυτότητα, απάτριδες, άπολεις, χωρίς μέλλον και χωρίς παρελθόν. Είναι εγκλωβισμένοι στο παρόν.

Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να λατρέψεις αυτήν την ταινία-ένας από αυτούς είναι η σχεδόν απουσία της μουσικής..Ο ήχος των μηχανών είναι κάτι το απίστευτο-πλήρως εναρμονισμένος με την υφή και την πλοκή του έργου. Είναι ήχος αβάντ-γκαρντ. Όπως και τα πλάνα. Ο σκηνοθέτης έχει στο κεφάλι του ένα πλήθος αναφορών, αξιοποιώντας την εγχώρια και ξένη κινηματογραφιστική παράδοση: εμένα πλάνα μου θύμισαν Αγγελόπουλο,  Λαρς φον Τρίερ κ.α. Κι όλο αυτό το υλικό κατορθώνει να το τιθασεύσει και του δίνει φόρμα.

Άψογα πλάνα, πλήρως εικαστικά, ιδιαιτέρως υποβλητικά (το Sea Voyager οι εναέριες λήψεις), δευτερογενώς ερωτικά όπως  τα σώματα των νεαρών αγοριών. Το σώμα του Άλεξ του καπετάνιου καθώς πλένεται θυμίζει τον πολύπαθο Οδυσσέα τη στιγμή που συνάντησε τη Ναυσικά. Στην ίδια ηλικία ήταν κι ο Ομηρικός ήρωας.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών, των ερασιτεχνών-μεταναστών και των επαγγελματιών είναι υποδειγματικές. Υπάρχει συγκερασμός του ναίφ -ακατέργαστου στοιχείου με το φρέσκο, μη κουρασμένο Παζολινικό παίξιμο των εφήβων παράλληλα με την ευσυνείδητη προσέγγιση των υπολοίπων. Κατάθεση ψυχής πραγματική από όλους.

Συγχαρητήρια και πάλι στο σκηνοθέτη γιατί με την ταινία του αυτή κατορθώνει επάξια να σταθεί δίπλα από τα μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου σινεμά και καταξιώνει τον ελληνικό κινηματογράφο.

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Αιτία θανάτου: Ευθανασία



 "Mια µαζική εξόντωση των ψυχικά ασθενών  την εποχή του ναζισµού"

Ο κλάδος Τέχνη και Ψυχιατρική της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα τη συλλογή Prinzhorn από την Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης.

Ο Hans Prinzhorn (1886-1933), ιατρός και ιστορικός τέχνης παράλληλα, υπήρξε πρωτοπόρος στην ανάδειξη της παραγκωνισµένης «τρελής» τέχνης, ενώ η αναγνώρισή της στον 20ό αιώνα διευρύνθηκε µε την Art Brut (Αγρια Τέχνη) κι άλλα ρεύµατα.
Με την άνοδο του εθνικοσοσιαλισµού, ο Πρίντσχορν διώχτηκε από τη θέση του, αλλά ευτυχώς είχε συνεχιστές και η οµώνυµη συλλογή, που συνεχώς εµπλουτίζεται, στεγάζεται σε µουσείο εντός της Ψυχιατρικής Κλινικής της Χαϊδελβέργης.

Η έκθεση υπενθυµίζει κάποια ολέθρια ιστορικά γεγονότα του 20ού αιώνα, όπως το πρόγραµµα ευθανασίας των ναζί εναντίον των ψυχικά ασθενών. Οι θάλαµοι αερίων χρησιµοποιήθηκαν πριν ακόµα από το Ολοκαύτωµα στα ψυχιατρικά άσυλα.

Περίπου 70.000 ψυχικά ασθενείς δολοφονήθηκαν στους θαλάμους αερίων των διαφόρων ψυχιατρικών κλινικών σε Αυστρία και Γερμανία. Ειδικά γκρι λεωφορεία μετέφεραν τους ασθενείς σε χώρους που έμοιαζαν με ντους για να τους εξοντώσουν έπειτα με γκάζι. Ο θάνατός τους όπως περιγράφουν αυτόπτες μάρτυρες ήταν επώδυνος, βασανιστικός και αργός ενώ οι ειδικοί υπάλληλοι που περισυνέλλεγαν τα πτώματα ήταν μονίμως μεθυσμένοι για να αντέχουν το μακάβριο έργο τους.Σημάδευαν όσα πτώματα είχαν χρυσά δόντια για να τους αφαιρεθούν έπειτα. Σε ειδικά κρεματόρια έκαιγαν τα πτώματα και έστελναν τη στάχτη στους συγγενείς με κάποια δικαιολογία ότι ο θάνατος ήταν φυσικός. Επίσης θανατώθηκαν 15.000 ανάπηρα παιδιά.

Τα έργα αυτά αποτελούν τόπο συνάντησης τόσο για την ιστορία, την τέχνη και την ψυχιατρική όσο και για την καταστροφική δύναμη της κοινωνίας, η οποία σε συνθήκες πολιτικής εκτροπής ανοίγει νέους Καιάδες για τα αδύναμα μέλη της.