Κατέβηκα σήμερα στο κέντρο και ενώθηκα με το ρεύμα της πορείας. Στο σύνταγμα ένας ηλικιωμένος κύριος με ρώτησε: ντουφεκιές είναι αυτά που ακούγονται; όχι , του λέω , δακρυγόνα...
Τετάρτη 11 Μαΐου 2011
Κυριακή 8 Μαΐου 2011
Αρχαϊκή μητέρα
Με αφορμή την ημέρα της Μητέρας...
Αρχαϊκή μητέρα τρως τα παιδιά σου
σαν τον Κρόνο.........
εγώ είμαι μια πέτρα στο στομάχι σου
όπως ο Δίας.
εγώ είμαι ο νέος Δίας
γεννήθηκα σε μια σπηλιά και Κούρητες με ανέθρεψαν
Κούρητες Κρήτες στο Ιδαίον Άντρον
κατσίκες και τράγοι οι σύντροφοί μου
απ΄τα μαστάρια τους έπινα το γάλα, έβλεπα τα κουδούνια τους στίλβοντα να ασπαίρουν που λεέι κι ο Εμπειρίκος
χώνεψέ με μάνα κάνε με δική σου φάε με όπως κι εγώ θέλω να σε φάω
είμαι ο φαλλός σου, είσαι ο φαλλός μου, είσαι παντοδύναμη και εγώ κρέμομαι από τα φουστάνια σου
ψέματα: δεν είμαι ο νέος θεός, δεν κρατώ στα χέρια μου τον κεραυνό, δεν έχω για συντρόφους μου τους Κούρητες
είμαι ένα αδύναμο μικροσκοπικό πλάσμα μέσα στη μήτρα
θέλω να γυρίσω στο πρωταρχικό,
είμαι μέσα στο αιδοίο
προστατευμένη
κολυμπώ στα σκοτάδια της άγνοιας
αν εξεγερθώ είμαι νεκρή
γιατί εσύ είσαι a priori πιο δυνατή
και πάντοτε νικάς
γι ' αυτό υποτάσσομαι
σκύβω το κεφάλι
και γίνομαι ένα με εσένα
αυτό το ποίημα δεν έχει αίσιο τέλος
δεν έχει κάθαρση ούτε έξοδο
δεν έχει απο μηχανής θεούς
να δίνουν λύση στο δίκαιο δράμα
δεν είναι μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας
ποτέ δεν θα παιχτεί στην Επίδαυρο
μέσα σε σκοτεινά κλειστά δωμάτια θα ανθίσει
στης οικογένειας τους θανάσιμους κόλπους
που στραγγαλίζει τα παιδικά εγώ
σαν νέος Οιδίποδας σκοτώνω το γονιό μου
κι ύστερα βγάζω τα μάτια μου
σπέρνω το μίασμα στην Θήβα κι ύστερα εξορίζομαι από την πόλη
φεύγω ανέστιος και πλάνητας
όμως έχω για βοηθό την Αντιγόνη
η μάνα μου είναι η Αγαύη
στην σφενδόνη, πάνω στη σφενδόνη
κομμάτια μου διαμελισμένα όπως του Πενθέα
και το κεφάλι μου στα χέρια της
της θεικής μαινάδας
ποιος είναι ο θεός ;
ποιος ο μη θεός;
και τι ανάμεσό τους;
ποια είναι η δικαιοσύνη;
θα ξεπλυθούν ποτέ τα αμαρτήματα;
σε ποιες γενιές;
είναι η αρά
το προπατορικό αμάρτημα
είναι η ανυπακοή
η εντροπία το χάος
που σπέρνει μέσα μας τα κύτταρά του.
Αρχαϊκή μητέρα τρως τα παιδιά σου
σαν τον Κρόνο.........
εγώ είμαι μια πέτρα στο στομάχι σου
όπως ο Δίας.
εγώ είμαι ο νέος Δίας
γεννήθηκα σε μια σπηλιά και Κούρητες με ανέθρεψαν
Κούρητες Κρήτες στο Ιδαίον Άντρον
κατσίκες και τράγοι οι σύντροφοί μου
απ΄τα μαστάρια τους έπινα το γάλα, έβλεπα τα κουδούνια τους στίλβοντα να ασπαίρουν που λεέι κι ο Εμπειρίκος
χώνεψέ με μάνα κάνε με δική σου φάε με όπως κι εγώ θέλω να σε φάω
είμαι ο φαλλός σου, είσαι ο φαλλός μου, είσαι παντοδύναμη και εγώ κρέμομαι από τα φουστάνια σου
ψέματα: δεν είμαι ο νέος θεός, δεν κρατώ στα χέρια μου τον κεραυνό, δεν έχω για συντρόφους μου τους Κούρητες
είμαι ένα αδύναμο μικροσκοπικό πλάσμα μέσα στη μήτρα
θέλω να γυρίσω στο πρωταρχικό,
είμαι μέσα στο αιδοίο
προστατευμένη
κολυμπώ στα σκοτάδια της άγνοιας
αν εξεγερθώ είμαι νεκρή
γιατί εσύ είσαι a priori πιο δυνατή
και πάντοτε νικάς
γι ' αυτό υποτάσσομαι
σκύβω το κεφάλι
και γίνομαι ένα με εσένα
αυτό το ποίημα δεν έχει αίσιο τέλος
δεν έχει κάθαρση ούτε έξοδο
δεν έχει απο μηχανής θεούς
να δίνουν λύση στο δίκαιο δράμα
δεν είναι μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας
ποτέ δεν θα παιχτεί στην Επίδαυρο
μέσα σε σκοτεινά κλειστά δωμάτια θα ανθίσει
στης οικογένειας τους θανάσιμους κόλπους
που στραγγαλίζει τα παιδικά εγώ
σαν νέος Οιδίποδας σκοτώνω το γονιό μου
κι ύστερα βγάζω τα μάτια μου
σπέρνω το μίασμα στην Θήβα κι ύστερα εξορίζομαι από την πόλη
φεύγω ανέστιος και πλάνητας
όμως έχω για βοηθό την Αντιγόνη
η μάνα μου είναι η Αγαύη
στην σφενδόνη, πάνω στη σφενδόνη
κομμάτια μου διαμελισμένα όπως του Πενθέα
και το κεφάλι μου στα χέρια της
της θεικής μαινάδας
ποιος είναι ο θεός ;
ποιος ο μη θεός;
και τι ανάμεσό τους;
ποια είναι η δικαιοσύνη;
θα ξεπλυθούν ποτέ τα αμαρτήματα;
σε ποιες γενιές;
είναι η αρά
το προπατορικό αμάρτημα
είναι η ανυπακοή
η εντροπία το χάος
που σπέρνει μέσα μας τα κύτταρά του.
Δευτέρα 18 Απριλίου 2011
facebook sucks
10 λόγοι για να εγκαταλείψετε το facebook
1. Μοιάζει με κακό, φτηνό reality.
2. Δεν είναι ασφαλές.
3. Το κοινό του αποτελείται από εφήβους.
4. Δεν έχεις 854 φίλους, έχεις μόνο 4.
5. Υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να προωθήσεις το προϊόν σου.
6. Είναι χρονοβόρο και υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να ξοδέψεις την ώρα σου.
7. Είναι αντιεπαγγελματικό.
8. Δεν υπάρχει αληθινή επικοινωνία, είναι virtual.
9. Το μορφωτικό επίπεδο είναι χαμηλό.
10. Εκθέτει την προσωπική σου ζωή κι είναι ξευτίλα, αν και αυτό πάει στο νο. 1.
Κυριακή 17 Απριλίου 2011
οι φύλακες στα μουσεία
Όταν μπαίνω σε ένα μουσείο, ή πινακοθήκη ή γκαλερί παρατηρώ τους φύλακες.
Είναι αναγκασμένοι να είναι πάντα εκεί, ανάμεσα στα εκθέματα που πολύς κόσμος τα κοιτάζει για αριστουργήματα και τα θαυμάζει όμως σε αυτούς που είναι ζωντανά εκθέματα δε ρίχνουν δεύτερη ματιά.
Αυτοί πως νιώθουν άραγε; Μισούν ή αγαπούν την τέχνη;
Κάτι μου λέει ότι θα τη μισούν.
Συνηθισμένοι σε τόσα έργα τέχνης τα έχουν παρατηρήσει ποτέ οι ίδιοι;
Έχουν την παιδεία να αγαπήσουν την τέχνη;
Ανήκουν στο προλεταριάτο;
Έχουν γνώσεις;
Μπορεί να αδικώ κάποιους από αυτούς. Αυτούς που βλέπω να μην την παλεύουν άλλο. Να είναι στο όριο. Να υποφέρουν από την ορθοστασία και τη βαρεμάρα. Είναι φρικτό να βάλεις έναν άνθρωπο να φυλάει έναν πίνακα. Πινακοφύλακες όπως ανθρωποφύλακες. Φοράνε στολή ή κοστούμι έχουν και κάτι ασύρματους. Ίσως τους αδικώ. Θα ήθελα να μιλήσω με κάποιον από αυτούς να μου πει πώς νιώθει. Κάνουν διαλλείματα; Καπνίζουν; Μιλάνε με συναδέλφους;
Στέκουν σιωπηλοί και περιφέρονται. Ο κόσμος περνάει μπροστά από κάθε έκθεμα, το κοιτάει, το περιεργάζεται, το θαυμάζει και μετά περνάει στο δίπλα. Κάποιοι έρχονται με τα παιδιά τους άλλοι με τους συντρόφους . Κάποιοι είναι σχετικοί άλλοι ανίδεοι, κάποιοι κάνουν εύστοχα σχόλια άλλοι κάνουν ηλίθια σχόλια και μάλιστα τα πιο ηλίθια που μπορείς να ακούσεις. Και οι φύλακες σιωπηλοί να τα υπομένουν όλα αυτά, να υπομένουν καρτερικά εμάς τους "φιλότεχνους".
Βιώνουν μοναξιά άραγε, υπαρξιακά προβλήματα;
Τι γνώμη έχουν για την τέχνη;
Όταν τα φώτα σβήνουν και οι αίθουσες κλειδώνουν κι όταν τα έργα μένουν μόνα τους στο σκοτάδι και οι φύλακες ρίχνουν μια τελευταία ματιά, τι σκέφτονται ;
Αγαπάν αυτά τα αγάλματα; Την Ιπποδάμεια που την αρπάζει ένας κένταυρος; Το σκίτσο του Μοντιλιάνι; Πράγματα καθημερινά οικεία για αυτούς.
Ονειρεύομαι ότι είμαι σε ένα μουσείο. Κάθομαι σε έναν καναπέ και είμαι μόνη μπροστά σε ένα έκθεμα, έχουν φύγει όλοι, δεν ξέρω αν είναι νύκτα ή μέρα. Έρχεται ο φύλακας, πλησιάζει και μου εξηγεί λεπτομέρειες. Είναι ένας ποταμός γνώσεων, τα ξέρει καλύτερα κι από τον καλύτερο ξεναγό. Μιλάει με ευαισθησία και με γνήσια αγάπη. Είναι ευαίσθητος και βαθιά φιλότεχνος.
Κάποτε ήμουν στο Μυστρά. Μπήκα μέσα σε μια βυζαντινή εκκλησία. Με πλησίασε ο φύλακας. Ο φύλακας ήταν σαλός. Δεν ήξερα αν πρέπει να τον λυπηθώ ή να γελάσω. Στεκόμουν με την αμηχανία ενός "ανώτερου" μπροστά σε κάποιον που τον αδίκησε η φύση. Αυτός με πλησίασε και άρχισε να μου λέει λεπτομέρειες για τις αγιογραφίες και την ιστορία τους. Είχα μείνει άναυδη. Συγκινήθηκα. Ένας χαζός, καθυστερημένος φύλακας.
Τρίτη 5 Απριλίου 2011
Απρίλης
Οι νεραντζιές έχουν ανθίσει στην Αθήνα. Σου κάνει εντύπωση αυτό το άρωμα που ξεχύνεται μεθυστικό μέσα στο τσιμέντο. Είναι η άνοιξη που σκάει από παντού, αδιάφορο αν υπάρχουν μηχανάκια και αυτοκίνητα και εξατμίσεις.
Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011
κι ένα χαρούμενο
Σπίτι με Κήπον
Ήθελα νάχω ένα σπίτι εξοχικό
μ' έναν πολύ μεγάλο κήπο - όχι τόσο
για τα λουλούδια, για τα δένδρα, και τες πρασινάδες
(βέβαια να βρίσκονται κι αυτά· είν' ευμορφότατα)
αλλά για νάχω ζώα. Α νάχω ζώα!
Τουλάχιστον επτά γάτες - η δυο κατάμαυρες,
και δυο σαν χιόνι κάτασπρες, για την αντίθεσι.
Έναν σπουδαίο παπαγάλλο, να τον αγροικώ
να λέγει πράγματα μ' έμφασι και πεποίθησιν.
Από σκυλιά, πιστεύω τρία θα μ' έφθαναν.
Θάθελα και δυο άλογα (καλά είναι τ' αλογάκια).
Κ' εξ άπαντος τρία, τέσσαρα απ' τ' αξιόλογα
τα συμπαθητικά εκείνα ζώα, τα γαϊδούρια,
να κάθονται οκνά, να χαίροντ' η κεφαλές των.
Ήθελα νάχω ένα σπίτι εξοχικό
μ' έναν πολύ μεγάλο κήπο - όχι τόσο
για τα λουλούδια, για τα δένδρα, και τες πρασινάδες
(βέβαια να βρίσκονται κι αυτά· είν' ευμορφότατα)
αλλά για νάχω ζώα. Α νάχω ζώα!
Τουλάχιστον επτά γάτες - η δυο κατάμαυρες,
και δυο σαν χιόνι κάτασπρες, για την αντίθεσι.
Έναν σπουδαίο παπαγάλλο, να τον αγροικώ
να λέγει πράγματα μ' έμφασι και πεποίθησιν.
Από σκυλιά, πιστεύω τρία θα μ' έφθαναν.
Θάθελα και δυο άλογα (καλά είναι τ' αλογάκια).
Κ' εξ άπαντος τρία, τέσσαρα απ' τ' αξιόλογα
τα συμπαθητικά εκείνα ζώα, τα γαϊδούρια,
να κάθονται οκνά, να χαίροντ' η κεφαλές των.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα της ποίησης
Γεωργίου Χορτάτση, Ερωφίλη
πρόλογος του Χάρου
...Εγώ 'μ' εκείνος το λοιπό απ' όλοι με μισούσι
και σκυλοκάρδη και τυφλό κι ' άπονο με λαλούσι
εγώ 'μ' απού τση βασιλειούς, τση μπορεμένους όλους,
τση πλούσιους και τσ΄ανήμπορους, τσ' αφέντες και τσ' δούλους
τση νέους και τση γέροντες, μικρούς και τση μεγάλους
τση φρόνιμους και τση λωλούς κι όλους τσ' ανθρώπους τσ'
γιαμιά, γιαμιά, όντε μου φανή, ρίχνω και θανατόνω
κ' εις τον αθό τση νιότης τως τση χρόνους τως τελειώνω
λυόνω τση δόξαις και τιμαίς, τα νόματα μαυρίζω,
τση δικηοσύναις διασκορπώ και τση φιλιαίς χωρίζω
τσ' άγριαις καρδιαίς καταπονώ τση λογισμούς αλλάσσω
τσ' ολπίδες ρίχνω 'ς μια μερά και τσ' έγνοιαις κατατάσσω
κ' εκεί που με πολύ θυμό τα μάτια μου στραφούσι
χώραις χαλούν αλάκαιραις, κόσμοι πολλοί βουλούσι
Πού των Ελλήνω η βασιλειαίς; πού τω Ρωμηών η τόσαις
πλούσιαις και μπορεζάμεναις χώραις; πού τόσαις γνώσες
και τέχναις; που ν΄η δόξαις τως που σήμερον εκείναις
ς' τ' άρματα κ' εις τα γράμματα η ξακουσταίς Αθήναις;
πού η καρτάγω η δυνατή κ' η πολεμάρχοι γιάξοι
της Ρώμης; πού τα κέρδητα πού χασιν αποτάξει
πού τ' Αλεξάνδρου η ανδρειά κ' η μπόρεσί του πλείσα;
πού των Καισάρων η τιμαίς από τον κόσμ' ορίσα;
Όλα χαλάσαν από ΄με κι όλ' από με χαθήκα,
χώμα γινήκ' αψήφιστο κ' εις λησμονιάν εμπήκα.
Γιαύτως λωλοί 'ναι όποιοι θαρρού με κόπο γη με γνώση
να κάμουσι τη χάρα μου να μη μπορά τελειώση
τα νόματά τως γράφοντας ' ς τον κόσμο παραμύθια
κι άλλα πολλά καμώματα ψωματινά κι αλήθεια
Λωλότεροι όσοι αθάνατοι λογιάζου ν΄απομείνουν
κέρδη σαν κάμουσι πολλά κι αρίφνητα πλουτύνουν
τώνα και τ' άλλο από με χάνεται και τελειόνει
τώνα και τάλλο οι καιροί χαλούσινε κι οι χρόνοι
Πού τ χαλδαίω τα γράμματα που κείνοι που λογιάζαν
να μείνουσιν αθάνατοι, για κείνο εσπουδάζαν
με τόσο κόπο των αλλώ να γράφου τση πολέμους
γη κείνοι που σκορπούσανε τα πλούτη 'ς' τους ανέμους
Πού τόση μεγαλότητα, πού ' ναι τα πλούτη τώρα
πού χεν εκείν΄η ξακουστή και μπορεμένη χώρα
τση σεμίραμις; πέτε μου πού κείνοι τσ' οι μεγάλοι
σοφοί πού τόσοι τσ΄άρχοντες και τόσοι δούλοι τσ΄άλλοι;
μ' απής 'ς τη γη δε φαίνουνται, ουδ΄ είναι τα κορμιά τως
σκιάς πέτε μ' ένα σήμερο απού τα 'νόματά τως!
[....]
το ψες εδιάβη, το προχθές πλειο δεν ανιστοράται
σπίθα μικρά το σήμερο 'ς τα σκοτεινά λογάται.
Σ' έναν ανοιγοσφάλισμα των αμμάτ' αποσώνω
και δίχως λύπησι καμμιά τον άνθρωπο σκοτώνω
τα κάλλη σβύνω κι όμορφο πρόσωπο δε λυπούμαι
τους ταπεινούς δε ' λεημονώ, τους άγριους δε φοβούμαι
τους φεύγουν φτάν' ογλήγορα, τους με ζητούν μακραίνω
και δίχως να με κράζουσι συχνά τση γάμους μπαίνω
κι αρπώ νυφάδες και γαμπρούς γέροντες και κοπέλια
και κάνω ξόδια τση χαραίς και κλάυματα τα γέλια
σε πρίκα τη ξεφάντωσι και κλάυματα γυρίζω
πάσα τραγούδι και ποτέ λύπησι δε γνωρίζω
την άσπρη σάρκα χώματα και βρώμο κατασταίνω
την όψι λυόνω και χαλώ και πάσα μυρισμένο
στήθος σκωλήκων κατοικιά κάνω ζημνιό και βρώσι
κ' η χέρα μου καθημερνό γυρεύγει να τελειώσει
σπίτια, γενηές και βασιλειές και κόσμους σαν τυχαίνει
η δικαιοσύνη του θεού να μείνη πληρωμένη
Μ' όλον ετούτο σήμερο μηδέ με φοβηθήτε
όσοι σας έκαμεν εδώ η τύχη σας να ρθήτε
γιατί δε μ' έστειλεν ο Ζευς τλωρα συναφορμά σας
μηδέ για τους γονέους σας μηδέ για τα παιδιά σας
γραμμένο είναι τσ' ουρανούς χρόνους πολλούς να ζήτε
τιμαίς και πλούτη νά χετε χαραίς πολλαίς να ' δήτε.
[...]
πρόλογος του Χάρου
...Εγώ 'μ' εκείνος το λοιπό απ' όλοι με μισούσι
και σκυλοκάρδη και τυφλό κι ' άπονο με λαλούσι
εγώ 'μ' απού τση βασιλειούς, τση μπορεμένους όλους,
τση πλούσιους και τσ΄ανήμπορους, τσ' αφέντες και τσ' δούλους
τση νέους και τση γέροντες, μικρούς και τση μεγάλους
τση φρόνιμους και τση λωλούς κι όλους τσ' ανθρώπους τσ'
γιαμιά, γιαμιά, όντε μου φανή, ρίχνω και θανατόνω
κ' εις τον αθό τση νιότης τως τση χρόνους τως τελειώνω
λυόνω τση δόξαις και τιμαίς, τα νόματα μαυρίζω,
τση δικηοσύναις διασκορπώ και τση φιλιαίς χωρίζω
τσ' άγριαις καρδιαίς καταπονώ τση λογισμούς αλλάσσω
τσ' ολπίδες ρίχνω 'ς μια μερά και τσ' έγνοιαις κατατάσσω
κ' εκεί που με πολύ θυμό τα μάτια μου στραφούσι
χώραις χαλούν αλάκαιραις, κόσμοι πολλοί βουλούσι
Πού των Ελλήνω η βασιλειαίς; πού τω Ρωμηών η τόσαις
πλούσιαις και μπορεζάμεναις χώραις; πού τόσαις γνώσες
και τέχναις; που ν΄η δόξαις τως που σήμερον εκείναις
ς' τ' άρματα κ' εις τα γράμματα η ξακουσταίς Αθήναις;
πού η καρτάγω η δυνατή κ' η πολεμάρχοι γιάξοι
της Ρώμης; πού τα κέρδητα πού χασιν αποτάξει
πού τ' Αλεξάνδρου η ανδρειά κ' η μπόρεσί του πλείσα;
πού των Καισάρων η τιμαίς από τον κόσμ' ορίσα;
Όλα χαλάσαν από ΄με κι όλ' από με χαθήκα,
χώμα γινήκ' αψήφιστο κ' εις λησμονιάν εμπήκα.
Γιαύτως λωλοί 'ναι όποιοι θαρρού με κόπο γη με γνώση
να κάμουσι τη χάρα μου να μη μπορά τελειώση
τα νόματά τως γράφοντας ' ς τον κόσμο παραμύθια
κι άλλα πολλά καμώματα ψωματινά κι αλήθεια
Λωλότεροι όσοι αθάνατοι λογιάζου ν΄απομείνουν
κέρδη σαν κάμουσι πολλά κι αρίφνητα πλουτύνουν
τώνα και τ' άλλο από με χάνεται και τελειόνει
τώνα και τάλλο οι καιροί χαλούσινε κι οι χρόνοι
Πού τ χαλδαίω τα γράμματα που κείνοι που λογιάζαν
να μείνουσιν αθάνατοι, για κείνο εσπουδάζαν
με τόσο κόπο των αλλώ να γράφου τση πολέμους
γη κείνοι που σκορπούσανε τα πλούτη 'ς' τους ανέμους
Πού τόση μεγαλότητα, πού ' ναι τα πλούτη τώρα
πού χεν εκείν΄η ξακουστή και μπορεμένη χώρα
τση σεμίραμις; πέτε μου πού κείνοι τσ' οι μεγάλοι
σοφοί πού τόσοι τσ΄άρχοντες και τόσοι δούλοι τσ΄άλλοι;
μ' απής 'ς τη γη δε φαίνουνται, ουδ΄ είναι τα κορμιά τως
σκιάς πέτε μ' ένα σήμερο απού τα 'νόματά τως!
[....]
το ψες εδιάβη, το προχθές πλειο δεν ανιστοράται
σπίθα μικρά το σήμερο 'ς τα σκοτεινά λογάται.
Σ' έναν ανοιγοσφάλισμα των αμμάτ' αποσώνω
και δίχως λύπησι καμμιά τον άνθρωπο σκοτώνω
τα κάλλη σβύνω κι όμορφο πρόσωπο δε λυπούμαι
τους ταπεινούς δε ' λεημονώ, τους άγριους δε φοβούμαι
τους φεύγουν φτάν' ογλήγορα, τους με ζητούν μακραίνω
και δίχως να με κράζουσι συχνά τση γάμους μπαίνω
κι αρπώ νυφάδες και γαμπρούς γέροντες και κοπέλια
και κάνω ξόδια τση χαραίς και κλάυματα τα γέλια
σε πρίκα τη ξεφάντωσι και κλάυματα γυρίζω
πάσα τραγούδι και ποτέ λύπησι δε γνωρίζω
την άσπρη σάρκα χώματα και βρώμο κατασταίνω
την όψι λυόνω και χαλώ και πάσα μυρισμένο
στήθος σκωλήκων κατοικιά κάνω ζημνιό και βρώσι
κ' η χέρα μου καθημερνό γυρεύγει να τελειώσει
σπίτια, γενηές και βασιλειές και κόσμους σαν τυχαίνει
η δικαιοσύνη του θεού να μείνη πληρωμένη
Μ' όλον ετούτο σήμερο μηδέ με φοβηθήτε
όσοι σας έκαμεν εδώ η τύχη σας να ρθήτε
γιατί δε μ' έστειλεν ο Ζευς τλωρα συναφορμά σας
μηδέ για τους γονέους σας μηδέ για τα παιδιά σας
γραμμένο είναι τσ' ουρανούς χρόνους πολλούς να ζήτε
τιμαίς και πλούτη νά χετε χαραίς πολλαίς να ' δήτε.
[...]
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)